Porady prawne

Ogłoszenie upadłości

Wniosek o ogłoszenie upadłości

Prawo upadłościowe określa wymogi formalne jakie należy spełnić, aby złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy. Co ważne, niezastosowanie się do wymogów przewidzianych w przepisach prawa skutkuje wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych, a nawet odrzuceniem wniosku. Niniejsze opracowanie przedstawi, oczywiście w dużym uproszczeniu, jak należy przygotować się do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy.

LEGITYMACJA DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O OGŁOSZENIE UPADŁOŚCI

Wniosek o ogłoszenie upadłości może złożyć dłużnik albo każdy z jego wierzycieli osobistych. Wierzyciele rzeczowi, przykładowo wierzyciele hipoteczni, nie mają takiej możliwości. Przepisy prawa upadłościowego regulują krąg podmiotów, którym przysługuje prawo do złożenia wniosku i tak np.:

  1. w przypadku spółki jawnej, spółki partnerskiej, spółki komandytowej oraz spółki komandytowo-akcyjnej – będzie to każdy ze wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki;
  2. w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – każdy, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami;
  3. w przypadku przedsiębiorstwa państwowego – organ założycielski.

TERMIN NA ZŁOŻENIE WNIOSKU

Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest ustawowym obowiązkiem dłużnika (oraz kilku innych wskazanych w ustawie podmiotów). Zgodnie z prawem upadłościowym, wniosek o ogłoszenie upadłości należy złożyć w terminie trzydziestu dni od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.

PODSTAWA OGŁOSZENIA UPADŁOŚCI

Jedną z podstawowych przesłanek ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność. Dłużnik jest niewypłacalny jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Istotne jest ustalenie na podstawie bilansu, kiedy powstał stan niewypłacalności, gdyż od tego momentu biegnie termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.

OPŁATA OD WNIOSKU I ZALICZKA NA WYDATKI POSTĘPOWANIA W PRZEDMIOCIE OGŁOSZENIA UPADŁOŚCI

Wniosek o ogłoszenie upadłości w przypadku przedsiębiorcy podlega opłacie stałej w wysokości 1000,00 zł. Wnioskodawca jest zobowiązany również do uiszczenia zaliczki na wydatki w toku postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości w wysokości jednokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

WYMOGI FORMALNE WNIOSKU

Wniosek o ogłoszenie upadłości musi spełniać wymagania określone w przepisach prawa cywilnego oraz upadłościowego. Składa się go do sądu rejonowego, w obszarze którego znajduje się główny ośrodek działalności dłużnika.

Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zawierać:

  1. nazwę dłużnika wraz z podaniem numeru Krajowego Rejestru Sądowego – w przypadku ich braku inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;
  2. siedzibę;
  3. imiona i nazwiska reprezentantów dłużnika w tym likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a w przypadku spółki osobowej – imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;
  4. wskazanie głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika;
  5. przywołanie okoliczności uzasadniających wniosek i ich uprawdopodobnienie;
  6. informację, czy dłużnik jest spółką publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych.

Co ważne, niezależnie od tego, czy wniosek składa wierzyciel czy dłużnik należy dołączyć do niego potwierdzenie uiszczenia wskazanej powyżej opłaty od wniosku oraz zaliczki na wydatki postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości,  a także jeden dodatkowy odpis wraz z odpisami załączników.

Wniosek składany przez wierzyciela powinien zawierać dodatkowo uprawdopodobnienie istnienia wierzytelności.

W sytuacji zaś, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości składa sam dłużnik, we wniosku musi znaleźć się także informacja, czy jest on uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny w rozumieniu tej ustawy.

Artykuł pochodzi ze strony https://lewandowskikancelaria.pl/ . To tylko część całego wpisu i całość można przeczytać na stronie https://lewandowskikancelaria.pl/wniosek-o-ogloszenie-upadlosci/ .

Syndyk masy upadłości https://lewandowskikancelaria.pl/sprzedaz/

Informacje na temat restrukturyzacji https://lewandowskikancelaria.pl/restrukturyzacje-i-prepack/

Prawo upadłościowe https://lewandowskikancelaria.pl/upadlosci/

Branża prawnicza

Prawnicy w kancelarii to: adwokaci, radcowie prawni, aplikanci, absolwenci studiów prawniczych. Często ich doświadczenie, staż – czyli pozycję – rozróżnia się poprzez podział na „starszych prawników”, „prawników”, „młodszych prawników”. Często używa się również angielskiego słowa „associate” (senior associateassociatejunior associate) – oznaczającego współpracownika.

Szczególną rolę w tej grupie pełnią aplikanci – absolwenci studiów prawniczych, którzy dostali się na aplikację. To swego rodzaju czeladnicy, uczniowie o potwierdzonym poziomie wtajemniczenia, którzy stopniowo rozwijają swoje umiejętności zawodowe, by stać się w pełni samodzielnymi prawnikami. Aplikanci mogą zastępować radców prawnych i adwokatów w określonym zakresie. Wraz ze wzrostem efektywności wykonywanej przez nich pracy rośnie ich pozycja w kancelarii.

Aplikanci radcowscy, zgodnie z ustawą o radcach prawnych, po upływie sześciu miesięcy od rozpoczęcia aplikacji radcowskiej mogą zastępować radcę prawnego przed sądami rejonowymi, organami ścigania i organami administracji publicznej. Po upływie roku i sześciu miesięcy od rozpoczęcia aplikacji radcowskiej aplikanci radcowscy mogą zastępować radcę prawnego także przed innymi sądami, z wyjątkiem Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego. Aplikanci radcowscy mogą również sporządzać i podpisywać pisma procesowe związane z występowaniem radcy prawnego przed sądami, organami ścigania i organami administracji publicznej – z wyraźnego upoważnienia radcy prawnego – z wyłączeniem apelacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej.

Prawnicy kancelarii to osoby, które pod nadzorem wspólników wykonują właściwą pracę nad zleconymi przez klientów sprawami. Praca często organizowana jest w zespołach, których struktura i hierarchia budowana jest z uwzględnieniem pozycji (staż, doświadczenie, uprawnienia).

To, co do zasady, najbardziej liczna grupa w kancelarii. To z nimi jako praktykant spędzisz najwięcej czasu.

Do najpopularniejszych zawodów prawniczych należą: adwokat, radca prawny, komornik, sędzia, notariusz oraz prokurator. Aby móc je wykonywać konieczne jest odbycie wieloletniej aplikacji oraz zdanie egzaminów państwowych, które pozwalają na wpis do odpowiedniego rejestru.

Wymienione zawody cieszą się wciąż niesłabnącym zainteresowaniem ze strony młodych osób, a jednocześnie są cenione przez społeczeństwo. Warto dodać, że w świetle przepisów ustawowych należą one do tzw. zawodów regulowanych, a więc takich, które można wykonywać wyłącznie po spełnieniu wspomnianych już warunków. Ponadto, są one zawodami zaufania publicznego, a więc co do zasady ich reprezentanci nie mogą robić czegoś, co godziłoby w powagę wykonywanej profesji, w tym było niezgodne z przyjętymi normami społecznymi.

Przedstawiciel zawodu prawniczego nie może między innymi łączyć jego wykonywania z prowadzeniem dodatkowych biznesów czy pracować jednocześnie w innej branży.

Fakt istnienia konkurencji na rynku usług prawnych nie oznacza, że nie można osiągnąć na nim sukcesu. Rynek ten jest, nadal daleki od nasycenia i cały czas wykazuje znaczny potencjał rozwojowy. Prawnicy powinni jednakże wypracować rozwiązania, które pomogą im w jego optymalnym zagospodarowaniu. Pierwszym krokiem powinna być próba znalezienia przez prawników odpowiedzi na następujące pytania: 1) jaka jest moja pozycja konkurencyjna i w jaki sposób chciałbym budować przewagę konkurencyjną?; 2) co mógłbym zaoferować klientowi i czy potrafię sprostać jego oczekiwaniom? To właśnie drugie pytanie, stawiające w centrum uwagi klienta, jest kluczowe. Obserwacja rynku usług prawnych pozwala jednak stwierdzić, że nie zawsze taką strategię przyjmuje większość prawników.

Prawnicy są coraz częściej zmuszeni do konkurowania o nabywców, a co za tym idzie – rośnie ich zainteresowanie możliwościami uzyskania i utrzymania przewagi konkurencyjnej na rynku. W Polsce zauważalny jest deficyt naukowych opracowań poświęconych usługom prawnym. W ciągu ostatnich dziesięciu lat zauważyć można wzrost zainteresowania praktyków szeroko pojętym zarządzaniem kancelarią prawną, jednakże wspomniane wyżej kwestie podejmowane są rzadko albo też wybiórczo w opracowaniach podbudowanych teoretycznie, co sprawia, że praktycy metodą „prób i błędów” starają się rozwiązywać pojawiające się przed nimi problemy dotyczące zarządzania kancelarią. Świadczy to o niewykorzystanym potencjale badawczym tej tematyki.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *